W wydanym w tym miesiącu wyroku WSA we Wrocławiu, sygn. I SA/Wr 567/25 w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora KIS, Sąd wskazał, iż z treści art. 25 ust. 7 ustawy o CIT nie można wyprowadzić wniosku, że uiszczenie zaliczki w uproszczonej formie po terminie miałoby skutkować utratą przez podatnika prawa do skorzystania z możliwości wpłacania zaliczek w uproszczonej formie. Omawiany przepis ustawy nie zawiera regulacji, która przewidywałaby taki skutek.
Jak podkreślił Sąd, analiza brzmienia art. 25 ust. 7 ustawy o CIT wskazuje na to, że podatnik najpierw dokonuje wyboru, by wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę sformułowania „podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b”.
Zastosowanie czasownika „wybrać” w czasie przeszłym („którzy wybrali”) wskazuje na to, że dokonanie wyboru następuje wcześniej niż dalsze czynności podatnika opisane w art. 25 ust. 7 ustawy o CIT.
Zatem, jak wskazał Sąd, podatnik, który uprzednio wybrał spłacanie zaliczek w uproszczonej formie, powinien w dalszej kolejności:
1) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;
2) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach;
3) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.
Co istotne, w ocenie Sądu, treść przepisu art. 25 ust. 7 ustawy o CIT nie pozwala na wysnucie tezy, że aby można było uznać, że podatnik wybrał odprowadzanie zaliczek w sposób uproszczony, jego wybór powinien być potwierdzony wpłatami w terminie określonym w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, czyli do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.
Sąd podkreślił przy tym, że literalne brzmienie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT nie pozwala na taką wykładnię, zgodnie z którą dalsze czynności podatnika – podejmowane już po wyborze wpłacania zaliczek w uproszczonej formie – stanowią „potwierdzenie” dokonanego wyboru. Wybór zostaje przez podatnika dokonany w określonym momencie, a następnie na podatniku ciążą ww. obowiązki, które wynikają z dokonanego już wyboru, lecz nie są jego „potwierdzeniem”. Co więcej, na gruncie art. 25 ustawy o CIT brak jest podstaw do przyjęcia, że ustawodawca wprowadza instytucję „potwierdzenia” wyboru. Ustawodawca mówi o dokonaniu wyboru („podatnicy, którzy wybrali”) oraz o poinformowaniu o tym wyborze organu podatkowego („o wyborze formy wpłacania zaliczek […] podatnicy informują”). Brak zatem w przepisie mowy o „potwierdzaniu” dokonanego wyboru.
Orzeczenie na ten moment jest nieprawomocne.